Gedichten

De kou, de eenzaamheid; daar is de winter, mijn klaproos.
Mijn klaproos, je verwelkt zoals voorheen.
Kus me nog één keer, voor de allerlaatste keer.

​In de Saharawoestijn heb ik je gezocht, mijn klaproos;
in de diepte van de zee heb ik je gezocht, mijn klaproos.

​Hul je niet in stilte nu je gaat;
wacht nog even, de dauw is nog te vroeg.

​Gun me een lach, een klein gebaar;
een laatste woord is nooit genoeg.

​Is het zo zwaar om uit te spreken
dat je ooit van mij hebt gehouden?

​De zon verrijst, maar ga nu niet, blijf —
laat de ochtend ons nog even vasthouden.

​Eenzaamheid is een oude herinnering voor mij,
mijn klaproos.

Klaproosvelden, wijs me de weg
naar waar de zon de schaduw overwint.

In de diepe slaap van de winter droomt mijn geliefde klaproos van het goud.